Opwarming voor het grotere werk: Space for Grace-projecten bezoeken, op de fiets.

6 mei 2021
Blog Image

Het is nog kil, als ik om kwart na negen vertrek met de bedoeling om enkele ideeën aan de realiteit te toetsen. "Hoe haalbaar is het om tijdens Tracing Grace met mensen in gesprek te gaan en die babbel digitaal te registeren?" "Hoe formuleer ik best de vraag waar ze voor het laatste iets van amazing grace ervaren hebben?" In de buurt van de grafvelden op het Molhem in Peer speurt een man in camouflage-jas de bodem af met een metaaldetector. De zon heeft bijna haar gevecht met het lage wolkendek gewonnen. Het veld ligt er prachtig bij: een eg heeft de kluiten aarde na het ploegen al verkruimeld.

Het stoort niet dat ik een cameraatje vasthoudt. Gewillig gaat Kris mee in het gesprek. Aan de hand van de anekdote die het ontstaan van Amazing Grace schetst, geef ik andere woorden aan de overweldigende ervaring in de gekende tekst verwoord wordt. De ervaring van "gratis en voor niets". "Zomaar". Al is het een niet meteen een vanzelfsprekende vraag "of hij dat herkent", toch steeks hij van wal. "Ieder huisje draagt zijn kruisje". Maar dankzij de steun van gezinsleden en familie heeft hij die storm doorstaan. Zijn zoon, voor 80 % gehandicapt, kan al meer dan een jaar niet meer naar de dagopvang in St.-Oda.