Een epiloog als 'statement'

De afsluiting van de eerste Tracing Grace had ik liever anders ingevuld. Maar in de dagen boven ik het plotse overlijden van Kris Vandonck had vernomen, het idee om in Kleine Brogel te eindigen. De plek waar Kris het langst pastoor was. Samen met Wijchmaal zij zeven jaar lang proeven van Kris zijn enthousiasme, zijn zoektocht, zijn keuzes in kerk vormen en gemeenschapsopbouw. Als in de andere kerkdorpen van Peer waar hij net iets meer danheid was al groot is hoeveel meer dan in Kleine Brogel?

Het projectteam ging graag in op mijn voorstel om samen te bezoeken en wat uit te wisselen over hoe verder met het project. Niet op dinsdagavond, aansluitend op het bezoek in St.-Truiden, maar op donderdagavond. Dan was de groep meer voltallig.

Een eerbetoon in dankbaarheid

Niet iedereen vertrok met de fiets vanuit Kleine Brogel: iemand kwam recht van haar werk af. Pas dan ging de groep naar het graf. Er werden wat herinneringen opgehaald. Een kaars werd ontstoken. Met het Pinkstergebed dat ik Mechelen had meegekregen, ontvangen we alles wat moet komen aan de Geest. Ik plantte het aardenwerken symbool, dat ik overal mijn tocht als markering had op deze plek, voor deze mens, voor deze priester. Tot slot vertelde ik het verhaal bij de steen die ik in Erembodegem meekreeg en volbracht ik mijn missie door ook die steen op het graf te leggen.

Om vrucht te dragen

We gaan ook nog even langs de Genesisboom, die in samenwerking met het stadsbestuur werd geplant, om Kris te eren. Die naam geef ik hem nu, omdat ik weet dat men koos voor een boom: voor de prille Genesisbeweging is het logo ook een boom. De boom die hier geplant staat, is een soort appelboom. Hij moest vrucht dragen.

Onderweg, terug naar Kleine Brogel, deelde de projectverantwoordelijke de concrete zorgen die specifiek voor dit projectteam leven, na het wegvallen van hun verleden.

In de kerk, waar mensen elkaar ook gevonden zijn met elkaar te delen, stond ook nu alles klaar om met elkaar nog wat uit te wisselen.

Het symbool dat ze graag meegeven aan het volgende project dat ik waarschijnlijk in september ga bezoeken en zelfs weer met de fiets, is bakvorm. Helemaal trouw de creativiteit ontwerp dit project is ontstaan, wordt de keuze van dit symbool.

Project van Kleine-Brogel:

'Werken aan verbondenheid met God en met elkaar'

'Nu je bij ons zullen we broeden voor je halen je te sterken voor je verdere reis…'

Dit zijn woorden die we in de Bijbel bij Genesis 18, 5. Abraham haalt voedsel voor de drie reizigers die hij opmerkt toen hij midden op de dag in de ingang van zijn zat. De gastvrijheid die Abraham aan de dag legt voor zijn gasten kan ons inspireren. Hij vraagt ​​zijn vrouw te bakken voor hun gasten om ze weer kracht te krijgen om verder te gaan.

Ook Jezus brak brood en deelde het uit aan zijn leerlingen en Hij nam de beker met wijn en liet die rondgaan. Hij is altijd geweest: zo ben ik voor jullie en zo wens ik voor jullie te blijven over dood: gebroken en gegeven te blijven over brood om voluit te leven en voortzetting om diepe vreugde te beleven aan het bestaan ​​van elke dag.

Als jullie nu en later deze vieren, groeien er een nieuwe, hechte verbondenheid tussen en Mijzelf, tussen jullie en God, jullie en je medemensen.

Als symbool voor ons project 'Verbondenheid met God en met elkaar' gekozen wij daarom een ​​bakvorm om brood in te bakken. We kunnen er zoveel soorten in bakken. Altijd opnieuw zullen we zoeken naar de juiste uitkomsten het brood met veel 'smaak' gegeten wordt. Zo willen we werken aan een gastvrije kerk waar mensen mee aan tafel mogen schuiven, àlle mensen zonder onderscheid. We willen het gevoel geven dat ze welkom zijn, de trouwe aanwezigen maar ook de toevallige voorbijgangers. We willen het oude verhaal van breken en delen altijd opnieuw vertellen en beleven, in velerlei vormen, aangepast aan deze tijd met respect voor de traditie.

Laten we opnieuw broeden halen en elkaar sterken op onze verdere reis.

Laten we grenzen doorbreken, en zonder onderscheid.

Welk brood willen wij aanbieden?

Hoe willen wij dat doen?

*Nieuwe smaken geven…

Kerkvormen in deze tijd.

* Brood breken en delen…

Aandacht hebben voor iedereen, op de eerste plaats voor de zwakkeren en minstbedeelden onder ons.

*Het meelzoeken op, de kruik met leeg…

Altijd opnieuw beginnen, nooit opgeven.

* Recepten van onze moeders en grootmoeders koesteren we…

Voorbeelden van mensen die ons kunnen ons inspireren, ook na hun dood.

*Niet iedereen houdt van hetzelfde broed…

Verschillende manieren zoeken om gemeenschap te vormen.

*Een mens leeft niet van broed alleen…

We hebben meer nodig dan eten en drinken en materiële zaken.

De binnenkant wil ook gevoed worden.

*Brood bakken zonder vuur en warmte lukt niet…

We hebben warme, vurige mensen nodig; begeesterde mensen.

*Brood heeft tijd nodig om te rijzen...

Geduld is een mooie dame. Niet het eindpunt is belangrijk maar de weg die we samen gaan.

Elke stap van graan tot brood is noodzakelijk…

Elk talent, elke schakel is belangrijk om verbinding te maken.

Omdat er één iemand niet bij kon zijn, werd een verslagje van de ontmoeting rondgestuurd. Ik neem het hier over, als 'uit eerste hand'.

“Raf heeft verteld over zijn tocht... verhalen. Op het einde van de avond haalde hij nog een lang touw tevoorschijn dat uit verschillende stukken bestond. Bij elke plaats die hij bezocht heeft hij een touw gekregen... verschillend verschillend. Hij heeft ze symbolisch aan elkaar geknoopt om zo de verbinding symbolisch voor te stellen. Wij hebben als kleinste en misschien meest bescheiden project ook zeker iets te bieden hebben. Aniek heeft er een strikje ingelegd om te tonen dat het toch wel een bijzonder project is.”

Een terugblik

Het is al donker, als ik weer huiswaarts ga.

Deel één van mijn 'zoektocht naar plekken van 'gratia' en toekomst' zit er op. Voldaan ben ik, volgetankt ook. De uren op mijn bureau, in de eerste tien maanden van mijn baan vanop mijn ziekbed, zijn ruimschoots weer in evenwicht gebracht door het persoonlijke contact in real time en on real places .

Ik voel me bevoorrecht. Het doet me dampen om niet langer (en tot nader order) in de frontlinie van een klas te hoeven zoeken naar wat kan groeien in jongeren aan schoonheid, goedheid en waarheid voor het leven. Nu staan ​​ik op de eerste rij om haar en der in Vlaanderen te zien ontluiken water er overal gebeurt.

Als Space for Grace niet wil meegaan in de lethargie, het treuren om het afscheid nemen van wat geweest is en het loslaten, als Space for Grace de mindset wil omdraaien op alle niveau’s, om innovatief en vitaliserend aan kerkopbouw te doen, dan heb ik daar een kleine 500 fietskilometers lang iets van in mijn neusvleugels opgevangen.

Ik gebruik wel vaker het beeld van 'wijnproeven'. (Lust is mijn naam en mijn leven.) Laat me zelfs de variant gebruiken. Moet je medelijden hebben met iemand die een absolute gehoor heeft? Elke afwijking van toon, per ongeluk van door onkunde geproduceerd, moet voor zo iemand klinken als krassende nagels op een schoolbord. Iets gelijkaardigs is het neveneffect van deze tocht. Ik heb zoveel elementen kunnen waarnemen van hoe het dus ook kan. De confrontatie met water soms 'nog maar' is, aangekaart dan bitter. Maar in de lijn van Space for Grace werd ook mijn eigen mindset getraind op 'vertrouwen hebben', see water er wèl is, (al is?). Ook in die zin is deze reeks van bezoeken voor mij echt een ervaring geweest van “amazing grace”!

Wordt vervolgd!