Een epiloog als 'statement'

De afsluiting van de eerste Tracing Grace had ik liever anders ingevuld. Maar in de dagen dat ik het plotse overlijden van Kris Vandonck had vernomen, groeide het idee om in Kleine Brogel te eindigen. De plek waar Kris het langst pastoor was. Samen met Wijchmaal hadden zij zeven jaar lang mogen proeven van Kris zijn enthousiasme, zijn zoektocht, zijn keuzes in kerk-vormen en gemeenschapsopbouw. Als in de andere kerkdorpen van Peer, waar hij net iets meer dan één jaar werkzaam was, de verslagenheid al zo groot is, hoeveel te meer dan in Kleine Brogel?

Het projectteam ging graag in op mijn voorstel om samen te bezoeken en wat uit te wisselen over hoe verder moest met het project. Niet op dinsdagavond, aansluitend op het bezoek in St.-Truiden, maar op donderdagavond. Dan was de groep meer voltallig.

Een eerbetoon in dankbaarheid

Niet iedereen vertrok met de fiets vanuit Kleine Brogel: iemand kwam recht van haar werk af. Pas toen we voltallig waren, ging de groep naar het graf. Er werden wat herinneringen opgehaald. Een kaars werd ontstoken. Met het Pinkstergebed dat ik Mechelen had meegekregen, vertrouwden we alles wat komen moet toe aan de Geest. Ik plantte het aardenwerken symbool, dat ik overal mijn tocht als markering had, ook op deze plek, voor deze mens, voor deze priester. Tot slot vertelde ik het verhaal bij de steen die ik in Erembodegem meekreeg en volbracht ik mijn missie door ook die steen op het graf te leggen.

Om vrucht te dragen

We gaan ook nog even langs de Genesisboom, die in samenwerking met het stadsbestuur werd geplant, om Kris te eren. Die naam geef ik hem nu, omdat ik weet dat men koos voor een boom: voor de prille Genesisbeweging is het logo ook een boom. De boom die hier geplant staat, is een soort appelboom. Hij moest vrucht kunnen dragen.

Onderweg, terug naar Kleine Brogel, deelde de projectverantwoordelijke de concrete zorgen die specifiek voor dit projectteam leven, na het wegvallen van hun pastoor.

In de kerk, die de hele coronaperiode lang een toegankelijke plek van stilte was geweest, waar mensen elkaar ook ontmoetten om het eerste verdriet om Kris zijn overlijden met elkaar te delen, stond ook nu alles klaar om met elkaar nog wat uit te wisselen.

Het symbool dat ze graag meegeven aan het volgende project dat ik wellicht in september ga bezoeken en mogelijk zelfs weer met de fiets, is een bakvorm. Helemaal trouw aan de eigen creativiteit waarop dit project gebaseerd is, wordt de keuze van dit symbool geduid.

Project van Kleine-Brogel:

'Werken aan verbondenheid met God en met elkaar'

'Nu je bij ons zullen we broeden voor je halen je te sterken voor je verdere reis…'

Dit zijn woorden die we terugvinden in de Bijbel bij Genesis 18, 5. Abraham haalt voedsel voor de drie reizigers die hij opmerkt toen hij midden op de dag in de ingang van zijn tent zat. De gastvrijheid die Abraham aan de dag legt voor zijn gasten kan ons inspireren. Hij vraagt zijn vrouw Sara om brood te bakken voor hun gasten zodat ze weer kracht krijgen om verder te gaan.

Ook Jezus brak brood en deelde het uit aan zijn leerlingen en Hij nam de beker met wijn en liet die rondgaan. Daarmee bedoelde Hij: zo ben Ik voor jullie geweest en zo wens Ik voor jullie te blijven over mijn dood heen: gebroken en gegeven brood om voluit te leven en geschonken wijn om diepe vreugde te beleven aan het bestaan van elke dag.

Als jullie nu en later dergelijke maaltijd vieren, groeien er een nieuwe, hechte verbondenheid tussen en Mijzelf, tussen jullie en God, jullie en je medemensen.

Als symbool voor ons project 'Verbondenheid met God en met elkaar' gekozen wij daarom een ​​bakvorm om brood in te bakken. We kunnen er zoveel soorten in bakken. Altijd opnieuw zullen we zoeken naar de juiste ingrediënten opdat het brood met veel ‘smaak’ gegeten wordt. Zo willen we werken aan een gastvrije kerk waar mensen mee aan tafel mogen schuiven, àlle mensen zonder onderscheid. We willen het gevoel geven dat ze welkom zijn, de trouwe aanwezigen maar ook de toevallige voorbijgangers. We willen het oude verhaal van breken en delen altijd opnieuw vertellen en beleven, in velerlei vormen, aangepast aan deze tijd met respect voor de traditie.

Laten we opnieuw broeden halen en elkaar sterken op onze verdere reis.

Laten we grenzen doorbreken, en zonder onderscheid.

Welk brood willen wij aanbieden?

Hoe willen wij dat doen?

*Nieuwe smaken geven…

Kerkvormen in deze tijd.

* Brood breken en delen…

Aandacht hebben voor iedereen, op de eerste plaats voor de zwakkeren en minstbedeelden onder ons.

*Het meel raakt op, de kruik met olie leeg…

Altijd opnieuw beginnen, nooit opgeven.

* Recepten van onze moeders en grootmoeders koesteren we…

Voorbeelden van mensen die ons kunnen ons inspireren, ook na hun dood.

*Niet iedereen houdt van hetzelfde brood…

Verschillende manieren zoeken om gemeenschap te vormen.

*Een mens leeft niet van broed alleen…

We hebben meer nodig dan eten en drinken en materiële zaken.

De binnenkant wil ook gevoed worden.

*Brood bakken zonder vuur en warmte lukt niet…

We hebben warme, vurige mensen nodig; begeesterde mensen.

*Brood heeft tijd nodig om te rijzen...

Geduld is een mooie deugd. Niet het eindpunt is belangrijk maar de weg die we samen gaan.

Elke stap van graan tot brood is noodzakelijk…

Elk talent, elke schakel is belangrijk om verbinding te maken.

Omdat er één iemand niet bij kon zijn, werd een verslagje van de ontmoeting rondgestuurd. Ik neem het hier over, als 'uit eerste hand'.

“Raf heeft verteld over zijn tocht... allerlei verhalen. Op het einde van de avond (sommigen waren al naar huis) haalde hij nog een lang touw tevoorschijn dat uit verschillende stukken bestond. Bij iedere plaats die hij bezocht heeft hij een touw gekregen... allemaal verschillend. Hij heeft ze symbolisch aan elkaar geknoopt om zo de verbinding symbolisch voor te stellen. Wij hebben als laatste een dun maar heel 'sterk' touwtje eraan geknoopt om aan te tonen dat wij als kleinste en misschien meest bescheiden project ook zeker iets te bieden hebben. Aniek heeft er een strikje ingelegd om aan te tonen dat het toch wel een bijzonder project is.”

Een terugblik

Het is al donker, als ik weer huiswaarts ga.

Deel één van mijn 'zoektocht naar plekken van 'gratia' en toekomst' zit er op. Voldaan ben ik, volgetankt ook. De uren op mijn bureau, in de eerste tien maanden van mijn baan vanop mijn ziekbed, zijn ruimschoots weer in evenwicht gebracht door het persoonlijke contact in real time en on real places .

Ik voel me bevoorrecht. Het doet me deugd om niet langer (en tot nader order) in de frontlinie van een klas te hoeven zoeken naar wat kan groeien in jongeren aan schoonheid, goedheid en waarheid voor het leven. Nu staan ik op de eerste rij om her en der in Vlaanderen te zien ontluiken wat er overal gebeurt.

Als Space for Grace niet wil meegaan in de lethargie, het treuren om het afscheid nemen van wat geweest is en het loslaten, als Space for Grace de mindset wil omdraaien op alle niveau’s, om innovatief en vitaliserend aan kerkopbouw te doen, dan heb ik daar een kleine 500 fietskilometers lang iets van in mijn neusvleugels opgevangen.

Ik gebruik wel vaker het beeld van 'wijnproeven'. (Lust is mijn naam en mijn leven.) Laat me eens de variant gebruiken. Moet je medelijden hebben met iemand die een absolute gehoor heeft? Elke afwijking van toon, per ongeluk of door onkunde geproduceerd, moet voor zo iemand klinken als krassende nagels op een schoolbord.

Iets gelijkaardigs is het neveneffect deze tocht. Ik heb zoveel elementen mogen waarnemen van hoe het dus ook kan. De confrontatie met wat er soms ‘nog maar’ is, smaakt dan bitter. Maar in de lijn van Space for Grace werd ook mijn eigen mindset getraind op ‘vertrouwen hebben’, zien wat er wèl is, (al is?). Ook in die zin is deze reeks van bezoeken voor mij echt een ervaring geweest van “amazing grace”!

Wordt vervolgd!