Dag 5 Pinksteren

De nacht heeft niet gebracht van wat er werd verwacht. En Luc had er nog iets anders bij gedacht. Maar het ontbijt bij Martine smaakt. Een collega slaapplaatsaanbieder blijkt een vriendin te zijn geworden. Als vanzelfsprekend wordt ze mee ingeschakeld om het ontbijt te verzorgen. Met goede bedoelingen heeft Martine de doorweekte schoenen en het natte regenpak van Luc dicht bij de kachel gehangen. We hopen dat de GoreTex niet te veel werd verwarmd en zijn waterdichtheid heeft behouden.

Onverwacht een extra dimensie aan mijn fietstocht

Op zijn zondags zetten we aan naar Erembodegem. De kerk ligt inderdaad tegen een weids landschap. Stoelen worden er schoongemaakt. Bedrijvigheid alom om na lang nog eens met vijftig buiten te kunnen vieren. Gert geeft mijn fietstocht een extra dimensie. Ze vernam het plotse overlijden van Kris van Strydock, de pastoor betrokken bij het project van Kleine Brogel, en weet dat ik met dat projectteam aan zijn graf mijn tocht wil afsluiten. Of ik een kei wil meenemen, als herinnering namens de WErkgroep Pastoraal op School (WEPS), voor de kei die Kris was en voor alle keien dit Kris verlegd heeft in de rivier van veel mensen op aarde.
Ik bel even met mijn moeder. Is het de ochtend? Een vorm van vermoeidheid? Wat verwarring? Zo goed als het gaat, probeer ik haar stem en haar gemoed in te schatten.

Vuur dat begeestert

Dan is het stilaan tijd voor de viering. Het koor is al volop aan het oefenen. De opname van Amazing Grace wordt nu al afgewerkt. We spreken even af waar ik een bijdrage kan leveren door het lied en mijn tocht te duiden.

Het is genieten vanaf het eerste moment. De dreigende wolken, de felle bries... niets houdt deze goegemeente tegen om Pinksteren te vieren. De liederen spreken het hart aan. Het creoolse Onze Vader geeft mij kippen-vel. De drijvende kracht van Hildegart en Gert en Koen en Katrien en Peter is ook in de viering voelbaar aanwezig . Dit is het soort eucharistievieringen-zoals-ze-ooit-bedoeld-moeten-geweest-zijn.

De plannen voor de tuin worden voor de zekerheid nog eens uit de doeken gedaan. Waar wij nu zitten, komt een wadi. Dat het water er wel zal blijven staan, leidt geen twijfel. Al zitten we vrij hoog: de rijke bodem ligt drassig en nat. Bij het symbool voor Waregem, waar alles nog in de kiem zit, hoort als vanzelfsprekend bloemenzaad. Een kaartje met twee teksten geeft wat de Hemelse Gaarde inspireerde door.

Ik ging alleen even een ommetje maken, maar besloot uiteindelijk tot zonsondergang buiten te blijven, want naar buiten gaan, zo ontdekte ik, was in feite naar binnen gaan.

John Muir

At first people refuse to believe that a strange new thing can be done, then they begin to hope it can be done, then they see it can be done, then it is done and all the world wonders why it was not done centurie sago.

Frances Hodgson Burnett (The secret garden)

Na de viering mag ik de eerste wilde wingerd planten. Die mag tegen de kerktoren zijn weg vinden. Ik vraag de aanwezige kinderen een hand te helpen, zodat zij later, als zij met hun kinderen naar de Hemelse Gaarde komen, kunnen zeggen: die heb ik nog helpen zetten.

Om deze start af te sluiten worden er pizza’s besteld. Het woord afterparty valt, niet geheel ten onrechte. Het lijkt wel een ré-unie te zijn van godsdienstwetenschappers. Enkel Marleen, de zus van Luc, lijkt te ontbreken.

Kort na middag zetten we koers naar Waregem. Mijn GPS stuurt ons langs de grote steenweg. Prettig fietsen is natuurlijk anders. Maar via deze weg zijn de hellingen wel overzichtelijk. En het is een vorm van ‘efficiëntie’: je overbrugt op een rendabele manier een aantal kilometers. Straks zullen we de route nog wel eens herrekenen en kiezen voor de kleinere baantjes. 

Volgens een afgesproken regelmaat wordt er even gerust. Naast de kerk van Kwatrecht staan een aantal tafeltjes. Het terras is zo aangelegd, dat je spontaan langs de zijdeur de kerk binnengaat, al staat er een bordje met ‘enkel personeel’. Binnen wordt pas duidelijk wat het spandoek aan de toren wil zeggen. Deze kerk, onttrokken aan de eredienst, is effectief omgebouwd tot brouwerij. De jongeman achter het buffet blijkt mede-uitbater te zijn. En met een fiere gedrevenheid vertelt hij over het concept, dat beoogd wordt. Duurzaamheid, kwaliteit, pure smaken. Geen additieven, geen extra technieken. Hij vernoemt ook het extra bod en de keuze om het interieur samen te houden en te integreren, al was het niet voorzien in de oorspronkelijke verkoop. Het voelt aan als respectvol: ze willen het verleden niet wissen en het geheel bewaren. Pas bij het naar buiten gaan, merk ik het flesje op dat het Heilig Hart-beeld kreeg toegestopt. En dan begrijp ik al wat beter de Poolse bezoeker die maar niet kon begrijpen dat in deze kerk een brouwerij was ondergebracht. Toch haalt de authenticiteit van de jongeman die ons zijn verhaal deed het op dit (m.i. minder smaakvolle) element. Oordeel zelf:

https://www.desolari.be/

Met een tweede Pinksterdag in het verschiet, wordt deze Pinksterzondag ineens zondagser dan verwacht. Luc kan een dag langer meefietsen, wil zelfs tot Waregem meegaan. Er is één praktisch element dat dan nog moet gefixt worden: een extra slaapplaats in St.-Eloois-Vijve. Een eerste kwestie is dus die gastheer proberen te bereiken. Uiteindelijk lukt dat, maar dan is er die kwestie van een extra bed. Dat blijkt een brug te ver. Zelfs een matras op de grond zit er niet in… Fietsend sijpelt een herinnering binnen. Facebookposts van Troesjka en Herwig zijn te linken aan.. St.-Eloois-Vijve! Beiden Chiro-addicted gaven ze de microbe door aan hun drie dochters, die op hun beurt opgroeiden in Chiro-uniform. In die context kwam de plaatselijk chiro-afdeling ter sprake, én de vermelding van hun woonplaats. Of zij goede raad hebben… Hun antwoord vertaalt zich in gastvrijheid. En hun straat blijkt dezelfde te zijn als het adres, aangevraagd via Vrienden op de Fiets. Het kan verkeren.

En zo beland ik bij de voormalige directeur van Welzijnszorg, die me engageerde om Robby in theatervorm naar lagere scholen te brengen, en bij Troes, net als Herwig een oud-studiegenoot. Ook Luc komt nog even langs, om af te spreken voor morgenvroeg en de dag ‘smaakvol’ af te sluiten met goede muziek op de achtergrond en zon in een glas wijn.