Bezoek Labyrint

Het gebeurde nog dat we samen aan tafel zaten, toen we allebei bij de Dominicanen woonden in de Ravenstraat in Leuven, maar nu Lode van Hecke bisschop van Gent is, is het anders ontbijten. Hij vertelt doorheen tal van anekdotes enkele ideeën, die misschien nog niet meteen, maar ongetwijfeld hun invloed zullen hebben op het beleid dat hij wil voeren. Anderhalf uur hangen we aan zijn lippen. Zou hij dat stukje van het trappistenleven intussen verleerd hebben, het silentium tijdens de maaltijd?

We moeten ons zelfs wat spoeden om op tijd bij Labyrint te zijn, dat vandaag in het St.-Baafshuis samenkomt. De viering van St.-Rita in coronacontext maakt de gebruikelijke ontmoetingsplek tot ontoegankelijk gebied.

We hebben ongeveer het hele mooi gerestaureerde gebouw gezien, als we via de juiste trap de juiste zolder vinden. We nemen deel aan de sessie zoals de anderen. Een aantal mensen wordt die, onder andere Wim, gisteren opbelde en er erg verveeld mee dat hij niet kon meefietsen. Hij is op zijn pols gevallen, en die doet erg pijn. Hij gaat er deze voormiddag foto's van laten maken. 

We zeggen net als de anderen onze naam en krijgen het opzet uitgelegd. Drie stappen leiden ons doorheen het labyrint: uitvoeren waar we mee bezig zijn, ontdekken wat ons en waar we dat transformeren naar de plek leven. L(oslaten) O(ntdekken) T(ransformeren), het lot, een levensweg. 

Iemand zei “Ik kreeg maar psychologische begeleiding en psychologische begeleiding. Ik had geestelijke begeleiding nodig!”

Vandaag is het thema Amazing Grace, hoe kan het anders? Voor elk van de deelnemers, dus ook voor ons, zijn heel wat elementen van de tekst al ervaren en doorleefd. Voor één van hen is de vaccinatie een behoorlijke drempel. "Vraag naar de naam van wie je vaccineert," raadde iemand aan. Zo gebeurt. De naam van de student verpleegkunde die het spuitje zal zetten? Grace!

Martine wil het lied Amazing Grace zingen, en als ik vraag het te mogen filmen, is dat een schot in de roos. In alle broosheid en kwetsbaarheid zindert de tekst onder het gebinte.

De eigen invulling van Amazing Grace door Wim Christiaens, uitgeschreven in een gedicht, raakt me minstens even veel. Het woordenspel, de symboliek. Prachtig!

Amazing Grace

We staan ​​te gapen aan de koffieautomaat, de kassa zonder cash, de

crèche, het fornuis, de rimpels in de lakens. De vogels prikken 's morgens gaatjes in ons humeur.

Tussen waarde en waanzin ploegen we ons leven. We zijn verdeeld door gestorvenen en malle goden die ins ons woeden.

Maar Hij knipoogt, naar

jou en mij in de teneur van de wolken die één voor

één voor de zon schuiven. Ik ben zijn oogappel, hij is mijn appél: Laat

je liefde niet ranzig worden, smeer haar, deel haar

met het brood, laat het licht schijnen door de gaatjes in je humeur. geloof

dat je wordt liefgehad. Je bent het waard.

Wim Christiaens

Het touw dat ik meekrijg is samengesteld uit stuk voor stuk broze draadjes, maar door huishoudelijke handen verweven met het leven van elke dag. Ze kozen voor een zilvergrijs touw gekozen dat gehaakt en gevlochten is, omdat genade soms iets bijzonders is dat je te beurt valt (zilver), soms iets is dat je pas ziet wanneer je de dagelijkse dingen aandachtig waarneemt (grijs). “Genade is iets dat zich verbindt met het dagelijks leven (handwerk van het haken) en zich vervlecht met de gewone dingen (vlechtvorm van het touw). Dit touw past ook bij Labyrint, vermits we ons toeleggen op de spiritualiteit van het dagelijks leven.”, aldus Adelheid Verstraeten. Het zal een bijzondere schakel blijven in mijn verbindende ‘ketting’ van ontmoetingen.

Op de vraag of ik nog ooit ga meedoen, kan ik geen volmondig nee zeggen. De ontmoeting heeft mij teveel beroerd, om een ​​volgende kans die zich voordoet, wanneer dan ook, zomaar onbenut te laten. Ik beloof de opname aan Martine te bezorgen, en koester de tekst van Wim. Deken Jurgen François loopt nog binnen, en dat wordt door de organisatoren ten zeerste geapprecieerd.

Het broodje achteraf smaakt. Als we beneden komen, blijkt Luc tevergeefs mij gecontacteerd te hebben. Hij is al nat geworden van de bui die tussen Beervelde en Gent uit de hemelsluizen spoelde. Hij neemt de taak van Henri over als logistieke steun.

Henri zoekt zijn weg naar het station, als ik mijn fiets weer klaarmaak voor de volgende etappe.

Naar Aalst

Er is lichte regenval, als we Gent uitfietsen. Maar die lijkt te stoppen. We volgen nog maar pas de Leie richting Wetteren, als een gezin met vier kinderen en bepakt en bezakt voor ons uitloopt. Zoiets vraag om een gesprek. Ze wandelen de GR nummer zoveel, en zijn vetrokken vanuit Gent. Vader hoeft niet lang na te denken als ik over Amazing Grace begin. Hier staat hetgeen me als een genade is overkomen, maakt hij in één beweging met het hoofd duidelijk.

Net niet in Wetteren steken we een kleine karavaan voorbij. Twee vriendinnen met hun kinderen gaan kamperen. Elke fiets is goed beladen. Ze zijn zo goed als aangekomen. Alleen de brug van Wetteren moet nog genomen. Ze hebben er wel zin. Vorige ervaringen smaakten naar nog.

Luc en ik hoeven niet de brug over te steken. Wij kunnen terecht bij het veerpont dat de beide oevers van Schellebelle verbindt.

Intussen pakken donkere wolken zich samen. Van een schuilplek maken we een koffiepauze. Of op zijn minst een patékesmoment, want de koffie ontbreekt. Mijn GPS lijkt daar niet altijd tegen te kunnen: pauze nemen. Hij is dan altijd verward. Door het adres in te geven en de route te laten herberekenen, geraakt dat meestal opgelost. Maar de regen houdt niet op. En sommigen wegen zijn onderbroken voor rioleringswerken. Modder en slijk vergen dan weer wat heldhaftigheid. Blindelings volgen we de richting die Teasi aangeeft. Wichelen lijkt daarbij de rode draad. Wellicht door de knooppunten maken enkele rare lussen en komen telkens terug uit op het fietspad langs het spoor. Toch daalt het aantal kilometers tot het reisdoel: Emmaüs Aalst. We zijn een uur in vertraging als we de banieren bereiken het herkenbare logo dragen. Ook Filip is al daar. Via Nele bezocht ik Emmaüs al een keer, lang voor er sprake was van Space for Grace.

Bezoek aan Emmaüs

Ik krijg even tijd om wat droogs aan te trekken. Want deze keer zijn we écht nat.

We gaan in gesprek met Greet, Nicole, Marc, Wim en Vonnie. Emmaüs speelt een specifieke rol, door verschillende vrijwilligers te ondersteunen en te inspireren. Die zijn werkzaam in de parochies waar ze wonen. Jean-Paul Vermassen, die mee aan de wieg stond van Emmaüs, had het destijds over drie kerntaken die Emmaüs kon vervullen: forum, draaischijf en doorgeefluik. Ondertussen is Emmaüs geëvolueerd tot een stille plek in de stad met gevarieerde activiteiten. In Emmaüs kunnen leerkrachten, catechisten, (groot-)ouders terecht voor bruikbaar materiaal of voor een bezinningsmoment met groep of klas.

In feite geldt dit bezoek niet als 'een bezoek aan een project'. Bij het Space for Grace-project zijn ook de Odisee Hogeschool, het Priester Daens-college en het dekenaat betrokken. Emmaüs is gewoon een partner. (Wat heet ‘gewoon’?) Als symbool voor de volgende groep kreeg ik een flinke steen met tekstopschrift mee voor de Hemelse Gaarde. Nicole en Greet zullen beiden morgen ook aanwezig zijn in de viering op de Hemelse Gaarde en kunnen dus de boodschap persoonlijk uitspreken. Ik ben dan de koerier, de tussenpersoon. De steen gaat mee in mijn fietstas.

We overnachten in Meldert. We kunnen er mee-eten. De groenten zijn van eigen hof. De portie kip is gul. Er is ook een nagerecht en wijn voor de rest van de avond. Ik ging nochtans vroeg slapen. Martine Vandeputte heeft dan ook veel te vertellen…