Dag 2: Meersel-Dreef - Mechelen

Ik ben op tijd om het ochtendgebed bij de Kapucijnen mee te maken. De app op mijn smartphone zal me wel doorheen het gebladerte van het brevier helpen. Maar ik loop al vrij snel vast. Dan maar actief luisteren. Er breekt een moment van stilte aan. Dat duurt. Dat duurt. Duurt keer. In Taizé is het een oefening om tot rust te komen. Oud-leerling, toen nog leerling Anton Schuurmans getuigde er ooit van in de startviering van dat schooljaar.

Wat in Taizé een oefening is, is hier topsport: een half uur stilte. 

En als het gebed herneemt, herken ik de eerste psalm van op mijn app. Nu pas begint het ochtendgebed. Wat voorafging, heette dus lezingendienst. We leren bij.

Na het ontbijt leidt pater Kenny me door het Franciscaans belevingscentrum. Hij beschrijft de aanpak, maar maar tegelijkertijd is het een persoonlijke oefening. Zonder de oefening in alle details te ondergaan, merk je hoe goed het doordacht is. Hoe laagdrempelig deze aanpak is. Hoe inspirerend het bezoek kan zijn. Niet alleen voor jongeren, maar voor iedere leeftijd, ieder op zijn manier. Van de zeven accenten uit de spiritualiteit van Franciscus zijn er al vier verwerkt in een voor elk accent aparte brochure. De Ipad zal de gebruiker nog beter kunnen rondleiden in de rijkdom ervan.

Met broeder Igor maken we de opnames voor het touw-idee. Dan is het stilaan tijd om verder te fietsen. Een stralend zonnetje langs de Marke doet deugd. Maar als je dan hier en daar nog een filmpje wil maken, en een berichtje wil sturen, ben je een uur later nog niet zoveel verder. De toren van Hoogstraten, mij gisteren door Christa voor altijd herkenbaar gemaakt, is nog steeds in het gezichtsveld aanwezig.

Ik volg de knooppunten richting Deurne, waar Addy in het Rivierenhof blijkt te zitten. Als een man een opmerking maakt over mijn fietsvlag, moet ik natuurlijk duiding geven.

De Antwerpse fietspaden binnen de bebouwde kom laten wat te wensen over: openingen tussen de betontegels trekken mijn achterste wiel in een spoor. De drukte van het verkeer vraagt ​​om extra aandacht. Ook Addy ervaart het als licht stresserend. Als de F1, de fietssnelweg tussen Antwerpen en Mechelen wordt aangeduid en mijn GPS ons daar heen stuurt, dan sputteren we niet tegen. Soms moet je kiezen voor efficiëntie. Wij zijn per slot van rekening aan het werk! (Ik toch.)

Bij het woonwagenpark aan de rand van de stad geven we een seintje aan onze gastheer Guido. Als directeur van de Koning Boudewijnstichting heeft hij wel vaker ontvangstcomité gespeeld, lijkt me. Hij filmt onze aankomst en samen met Mimi ontvangt hij ons hartelijk. Bed en douche staan ​​ter beschikking. Even na zes moeten we klaar staan ​​voor het avondmaal bij An en voor het avondprogramma. We maken kennis met Jan Arnalsteen, de pastoor en hebben een smakelijke maaltijd, met hemelse modder als dessert.

In de mooie gotische Onze Lieve Vrouw over de Dijle wachten de projectteams ons op. Bij hen ook Chantal Vanhuffel en Myriam Heeremans, die na de verwelkoming door Guido Knops het communicatieproject voorstelt. Onder de aanwezigen is ook Bert de Leenheer, die als specialist vanuit Galerie Transit een sterk duo vormt met specialist An Volckaert. Hij geeft ons met hetzelfde enthousiasme als waarmee hij een volgende tentoonstelling aankondigde en beschreef, wat uitleg als wij (de Rubensiaanse Jordaens, of is het de Jordaense Rubens?… Soit :)) de wonderbaarlijke visvangst van dichtbij mogen bekijken. Het is een mooie avond en ronden het af met een laatste glas in onze 'refugio'.