Het vertrek

Eventjes na negen is mijn bagage aangehangen en mijn fietsvlag bevestigd. Ik kan er aan beginnen. Deze ochtend nog contact gehad met Christa, waar we de eerste stop hebben. Het prei niet gemakkelijk te zijn om een ​​verbinding te leggen. Mogelijk omdat zij vanuit de auto belde. Maar omdat ik me voornam om via instagram impressies te geven aan de volgers en ik ervoor dus mijn fairphone nodig heb, overviel me toch de vrees dat het ook mijn toestel kon liggen. En ik wilde echt niet meteen al een deel van het concept moeten schrappen, wegens defecte smartfoon.

De eerste kilometers lopen via het kanaal Bocholt-Herentals. Oud-collega Jan-mijne-man-die-alles-kan me opwachten aan de Blauwe Kei. Hij is mijn eerste logistiek ondersteuner. Hij zal wat foto's onderweg maken, wat filmen en 'op afroep' mijn beperkte mobiliteit opvangen, ook als mijn er iets aan mijn fiets zou komen.

Eerste indruk? Eerste verhaaltje!

Mijn oog valt op een leeg kapelleke. Het heeft veel te lijden gehad. Spontaan schoot de term kaalslag me door het hoofd. En een leeg kapelleke bij, de picknickbank niet eens aan de voet ervan. Is dit een beeld dat ik kan gebruiken? Ik keer zelfs terug om er een foto van te maken. Wat bleek: er staat een beeldje! Het is klein en is zelfs met de achtergrond. De zware tralies ontnemen het zicht er op, maar er is iets! Ik heb een eerste verhaaltje, een eerste beeld. Is de eerste indruk van de Kerk niet een indruk van kaalslag, als je vergelijkt met 'vroeger'? En lijkt er in het passeren inderdaad geen inhoud meer te zijn? Of neem je even de tijd om wat dichterbij te gaan, en te ontdekken dat er tocht iets is. Misschien wat gecamoufleerd en 'opgegaan in de omgeving'. God is immers een meester in de camouflage.

Een blauwtje, onderweg naar de Blauwe Kei

De ochtendstramheid is weggefietst als ik een ouder koppel passeer. Zij fietst als tweede. Ik laat me uitbollen en kan zo beginnen als haar man, die ik wil aanspreken, als eerste gesprekspartner tijdens deze tocht. Was haar gezicht open en volop genietend van het moment, zijn blik is gefocust op de weg voor hem. Zijn wiebelend hoofd doet me vermoeden dat ik hem beter niet uit zijn concentratie door hem aan te spreken.

Rond tien uur zou Jan bij de Blauwe Kei. Even voor tien rinkelt mijn telefoon. Die stipte Jan ook altijd! Fietsend vis ik mijn toestel uit mijn fietstas, swipe de antwoordtoets noordwaarts, versterk het volume en klik ook de speaker aan. Intussen heb ik niet nagelaten Jan aan te spreken en te vragen of hij mij hoorde - de moeilijke verbinding met Christa deze ochtend in gedachten-. Met de speaker aan blijkt mijn vraag beantwoord te worden. “He Jan, ik kom er aan. Nog één bocht en dan zie ik de fietsbrug over het kanaal. Je zal me wel zien aankomen met mijn vlaggetje aan mijn fiets.” Als ik tijd laat om te reageren, zegt een stem: “Goeiedag, met Peter Gordts van Kerk&leven.” Ja zeg, dat ben ik dan weer! Het weekblad wil mijn exploot wat volgen en vraagt ​​wanneer een fotograaf een plaatje zou kunnen schieten. Met de afspraken de eerst volgende dagen hij al een fraai lijstje krijgt van mogelijkheden.

Ik mag niet berichten dat 'de projecten van Space for Grace in het nieuws werken' één van de doelen is van deze tocht. Ik was dus blij gisterennamiddag, in functie van de lancering overmorgen nog wat prutsend aan de website van de Pastorale Eenheid, in de nieuwsbrief van Kerknet mijn fietstocht alvast vermeld te zien. Nu dus ook een artikel in Kerk &leven  krijgen, prei als een tweede doel aan het begin van de wedstrijd.

Het eerste koppel dat
En nu 'voor echt'!

Jan stond zelfs al aan de Blauwe Kei. Als er een koppel fietsers stopt om de kaart te bewaren, laat ik er geen gras over groeien en trek ik Jan mee het slecht. Ik loop wat hard van stapel. Ik ben iets te snel to the point, maar toch krijg ik antwoord op de vraag die ik meerdere keren wil stellen tijdens deze tocht: waar ze iets van Amazing Grace ervaren hebben. Voor mevrouw was dat het pensioen van mijnheer, ze nu alles samen konden doen en ook effectief alles samen gedaan. In mijn zelf-evaluatie moet ik wat meer aanloop nemen om te komen tot de kern van het gesprek, wil ik mensen niet al te veel overvallen.

Het startschot in Retie

We fietsen samen verder. De afstand tot Retie is niet zo groot, maar de dreven en jaagpaden naast het kanaal zijn des te mooier.

In Retie wordt het startschot gegeven, door Christa, voorzitter van het IPB. Ze komt samen met ons aan bij haar huis. Het stagebezoek in de voormiddag verliep volgens timing. Met soep en brood bereiden we ons voor op de namiddag.

In de kerk zal ze me op pad sturen met een symbool voor het project van Hoogstraten-Meersel-Dreef. Het Amazing Grace wordt voor het eerst geregistreerd. Voor de kerktoren krijg ik een stuk touw. Bij elke halte zal dat langer worden, met elk stuk een eigen verhaal.

Jan mijne man die alles kan
Jan mijne man die alles kan

We proberen de basis te leggen voor een filmpje, waarin het visueel effect kan worden uitgewerkt dat het touw van het ene scherm naar het andere wordt doorgeven en vastgeknoopt. We zien goed van dat lukt.

Christa zal ook meefietsen tot in Meersel-Dreef. We zijn blij dat Jan er bij is, als een steile brug over de vaart die een behoorlijke hindernis vormt. De oudste van de grupetto bleek tot het meest in staat: hij brengt twee-derde van het fietsarsenaal over naar de andere kant.

Jan in form

Een oude man neemt de gelegenheid te baat om met ons een babbeltje te slaan. Hij neemt me op mijn zwakste moment, als mijn GPS even het Noorden kwijt is. Moeiteloos somt hij een aantal wegen op, bruggen en sluizen, maar als je niet van de streek bent, is dat ‘niks gekurt’. Dat hij in Ford-Genk heeft gewerkt, is voor Jan de aanleiding om er een autobiografisch verhaal aan op te hangen. Ook hij was er tewerkgesteld, als jobstudent, zoveel jaar geleden. Als was het gisteren, herinnert hij zich de dag waarop hij zijn eerste ‘kezem’ mocht ontvangen. Zeventien-achthonderd frank. Niet niks! Maar een brug overstekend viel de enveloppe hem uit zijn hand en buitelde tot net aan de rand van de brug. Daar kon hij ze nog net oprapen. "Amazing Grace", voegt hij er aan toe. Jan heeft goed opgelet. Amazing Grace zit hem in de kleine dingen! ;o)

Koffietijd

Intussen wordt duidelijk dat mijn GPS een voorkeur heeft voor onverharde wegen en natuurgebieden. We hebben bij het vertrek in Retie al een bui gehad, en het gewicht van mijn bagage speelt me ​​parten op de wegels met mul zand, vooral als dat tot slijk verworden is. Het trekt me met mijn fiets telkens naar het diepste spoor. Op de verharde stukken kan ik wel weer bijbenen.

Bij de Liereman in Oud-Turnhout spreken we twee natuurliefhebbers aan. Ze zijn geëngageerd bij Natuurpunt. Ze gaan in op de uitnodiging om samen Amazing Grace neuriënd te zingen. Je hoeft toch geen tekst te kennen, om samen te zingen?

Wat verderop houden we plas- en koffiepauze.

Klokslag vijf uur komen we aan in Hoogstraten. Een uitgebreid verwelkomingscomité staat er ons op te wachten. Ik herken pater Kenny en Luc Vinkx, en wordt voorgesteld aan broeder Igor, die de rest van de avond alles zal filmen, pastoor Bart en de andere aanwezigen. Van op de beiaard klinkt al Amazing Grace en tegen dat muzikale decor schets ik de betekenis van het lied en het opzet an mijn tocht.

Als ook de burgemeester is toegekomen, worden we in de kerk verwelkomd door de pastoor. Ze staat vol met stellingen. “Een kerk in restauratie? Het past bij de Franciscaanse roeping om de Kerk te herstellen. " De projectverantwoordelijke Luc Vinkx en de burgemeester van Hoogstraten sluiten daar bij. De goede samenwerking tussen parochie en stad mag er uit spreken. Er is een fierheid over de H.Bloedprocessie en over de St.-Katharinakerk, over het klooster in Meersel-Dreef en de betekenis voor de gebruikelijke gemeenschapsopbouw, maar ook voor de toeristen die de gemeente aandoen. Christa sluit aan als voorzitter van het IPB en onderlijnt het belang en de betekenis van het Space for Grace-programma.

Heb ik mijn bijdrage geleverd het symbool te vervoeren, zij zal de noveenkaars van OLV ter sneeuw persoonlijk overhandigen.

Tussenstop in Minderhout

Jos zal ons begeleiden naar Minderhout. Daar wachten enkele vormelingen ons op. Ze vertellen hoe ze aan de slag gingen met D-moed, een spin van het Franciscaanse belevingscentrum. Dezelfde accenten werden als een catechetisch project vertaald in een doosje met gesprekskaarten. In het ene gezin wordt letterlijk ter hand genomen voor een gesprek aan de keukentafel, in een ander gezin is het het onderwerp voor de dagelijkse wandeling van moeder met zoon. De gesprekken voeren één van de vormelingen aan, gewapend met prikker en handschoenen, het zwerfvuil op het dagelijks wandeltraject te verzamelen.

Het is een fijne ontmoeting. Samen zullen de vormeningen het souvenirtje dat ik achterliet, als herkenningspunt voor deze 'ruimte voor genade' en ontdekt tijdens mijn Tracing Grace-tocht van 2021, een plekje geven.

De laatste loodjes van de eerste dag

Onderweg naar Meersel-Dreef, toch nog een 15-tal kilometer, valt me ​​het nieuws van het thuisfront koud op mijn maag. Mijn moeder is onverwacht opgenomen in het ziekenhuis met vocht op hart en longen. De mooie rit door het natuurgebied langs de Mark, met oude vertakkingen en pittoreske natuurgezichten, brengt wat roest in mijn hoofd, maar zal de avond er niet minder intens door maken.

Aangekomen in Meersel-Dreef neem ik afscheid van Christa, die Jan ook mee terug zal nemen. Het is kwart voor acht - acht uur, en eer ze beide weer thuis aankomen, zal de dag weer een paar uur ouder zijn.

Ik mag me tegoed doen aan een rijke broodmaaltijd, om tot slot van de dag nog een bezoek te brengen aan de Parochiale Kerngroep, die voor het eerst weer live vergadert, in het oudste gedeelte van het klooster. Er volgt een boeiend gesprek over ieders betrokkenheid in de parochie en over het impact van het belevingscentrum en kindernevendiensten voor de parochianen, naar aanleiding van Vormsel of Eerste Communie.

Een intense eerste dag wordt afgesloten in de kloosterkapel, waar Ilse Verachtert, begeleid door pater Kenny, een hemelse uitvoering brengt van Amazing Grace. Met Antonius op de achtergrond en wat vermoeidheid in lijf en leden, worden alle emoties gebundeld in een kaarsje voor het goede behoud van ons moeder in het ziekenhuis.