Tracing Grace

Space for Grace op (be)zoek
Weet u nog wat u deed toen de eerste lockdown werd afgekondigd?

Weet u nog wat u deed toen de eerste lockdown werd afgekondigd? En waar associeert u die 13e maart 2020 mee? Wat mij betreft: het was net één week na de eerste selectie van projecten voor Space for Grace. Maak het mee, als innoverend team van een plaatselijke geloofsgemeenschap dat, naast financiële steun, een deelnameticket kreeg voor learning communities, net als andere geselecteerden, verspreid over het Vlaamse land. Na de eerste lockdown kwam een tweede. Maar ook na de eerste selectieronde volgde een tweede.

Nu het anti-covid vaccinatieprogramma op kruissnelheid draait, voel je de zenuwachtigheid stijgen, het opgekropte ongeduld. Voor mij als Space for Grace- projectcoördinator is dat niet anders. Ik stuur namens het Interdiocesaan Pastoraal Beraad het netwerk van de innovatieve projecten aan. De opeenvolgende lockdowns verhinderden elk persoonlijk contact met mensen ter plaatse.

Maar er is uitzicht. Uitzicht op bevrijding. Dankzij haalbare versoepelingen.

Daarom dat ik de week voor Pinksteren aangrijp om een aantal projecten te bezoeken. Ik doe dat op de fiets en onder de naam ‘Tracing Grace’.

Pinksteren is het moment van naar buiten gedreven worden. Van niet anders te kunnen. Een nieuwe adem vinden, de ‘ruach elohim’, die scheppende kracht van ‘in den beginne’. Geestdrift in de passionele zin.

Goed moment om op (be)zoek te gaan: Waar zijn die ‘spaces of grace’ en toekomst, waarvoor de projecten zich uitgeven?

Waar zijn die ‘spaces of grace’ en toekomst?

Wat drijft hun? Welke droom hebben ze over de toekomst? Er is een rijker woord voor droom. Visioen! Vanuit een droom kan je aan het werk. Vanuit een visioen ga je leven. Soit. Tijdens de ontmoeting met de projectteams wordt die droom verwoord en als een wens meegegeven aan het volgende project op het fietstraject.

Op het orgel van elke kerk die ik aandoe, vraag ik Amazing Grace te laten klinken. Het kan ook door een koor zijn of een beiaard, maar 250 jaar na het ontstaan van de gekende hymne mag de tekst herontdekt worden. Een schipbreukeling met strafblad overleeft een storm, in tegenstelling tot andere scheepsmakkers. En hij beseft: "we hebben het niet alleen in de hand. Ik word gedragen." Zo ontstond het lied. Omdat zoveel jaar later de Kerk, en bij uitbreiding, zeker na corona, ook de samenleving in woelige wateren vaart, is het besef van gratuïteit, grace, gratia (latijn) misschien wel een element van ommekeer.

We hebben het niet alleen in de hand.

Onderweg worden mensen aangesproken, met de vraag wat hen door woelige wateren draagt. Het ene brengt het andere voort. Trappen op het ene pedaal is meteen een voorbereiding om met dezelfde kracht op het andere pedaal te kunnen duwen. “Fietsen is zere rijden”, zei Briek Schotte. Maar fietsen is ook de tijd nemen om te ontdekken hoe de ene beweging op een andere beweging inhaakt en dynamiek voortbrengt. Zoals de projecten van Space for Grace inzetten op innovatie en vitalisering. En zoals Tracing Grace hen verbindt.

Tracing Grace kan je hier volgen en via een blog op andere sociale media.